زمانی بیاید

مفاسد آخر الزمان

تهیه کننده :عباس قمی

دبیرستان شهید راحمی نوش آباد

 …رسول خدا(ص) فرمود : زمانی بیاید که چهره ها ی مردم چهره آدمیان و دل هاشان دل های شیاطین باشد ، بسان گرگ درنده خونخوار باشند، از منکرات اجتناب نکنند. اگر در جمع آنها غیبتت کنند. سنت در میان آنها بدعت و بدعت به نزدشان سنت خواهد بود،  محترمان نزد آنها موهون و موهونان محترم باشند . مؤمن نزد آنها خوار ،و فاسق ارجمند است. کودکانشان گستاخ و بی ادب و زنان شان بی شرم و پیران شان امر به معروف و نهی از منکر نکنند. پناه بردن به آنها خواری و اعتماد به آن ها ذلت و درخواست مال از آنها بیچارگی و ننگ باشد. در آن هنگام خداوند باران به موقع به آن ها نباراند وباران در غیر موسم خود ببارد و افراد بد را بر آنان چیره سازد تا به بدترین وجهی آن ها را آزار دهند،  پسرانشان را بکشند و زنانشان را زنده دارند ، در آن حال هر چه نیکان دعا کنند به اجابت نرسد.

زمانی بر مردم بیاید که شکم هاشان خدای شان بود(هر چه خواهد از حلال و حرام به آن بدهند)و زنانشان قبله شان باشد ( که تمام توجه شان به آنها است) و پولشان دینشان ( که آن را در حد پرستش دوست دارند )و شرف و عزت خویش را در تجملات و متاع دنیا بدانند، از ایمان جز نامی و از اسلام جز آثاری واز قرآن جز درسی بیش نماند. مساجدِشان از حیث ساختمان آباد و دل هاشان از هدایت تهی و ویران،  علماشان بدترین خلق خدا در روی زمین باشند. در آن هنگام خداوند آن ها را به سه بلیه دچار سازد : وجود سلطان و خشکسالی و ظلم و ستم حکام و زمامداران. اصحاب از سخنان حضرت به شگفت آمده و عرض کردند:مگر آنها بت می پرستند؟! فرمود :آری پول نزد آن ها چون بت مورد پرستش باشد.

زمانی بیاید که دینداری به نگهداری آتش کف دست بماند. زمانی بر امتم بیاید که زمامدارانشان به شیوه جباران و ستمگران عمل کنند و علمای شان طمعکار و کم پرهیز ، و پارسایان شان متظاهر، و بازرگانان ربا خوار و فریبکار، و زنان شان خود را برای نامحرمان بیارایند. در آن هنگام اشرارشان بر آن ها چیره گردند و هر چه دعا کنند به اجابت نرسد .

زمانی برمردم بیاید که (اخلاق انسانی از آنان رخت بربندد چنان که ) اگر نام یکی را بشنوی، به از آن بود که وی را ببینی و یا او را ببینی به از ٱن باشد که او را بیازمایی و چون او را بیازمایی حالاتی ( زشت و نا روا )در او مشاهده کنی. دین شان پول ، و هَمّ و غَمّشان شکم و قبله شان زنان شان باشد برای رسیدن به گرده نانی کرنش کنند و برای درهمی به خاک افتند. پریشان و سرگردان باشند، نه خود را در پناه اسلام دانند و نه به کیش نصاری زندگی کنند. ⁽¹⁾  

امیر المؤمنین(ع)  فرمود: زمانی بر مردم فرا رسد که مقرب نباشد جز سخن چین ، و جالب شمرده نشود جز فاجر، و تحقیر نگردد جز افراد با انصاف . درآن زمان دستگیری مستمندان زیان بشمار آید، وصله رحم لطف و بزرگواری محسوب شود، و عیادت بیمار، وسیله برتری جویی بر مردم باشد. در آن زمان حکومت به مشورت با زنان و فرمانروایی کودکان و تد بیر خواجه سرایان برگزار شود. ⁽²⁾  

…مفاسدی که در آستانه انقلاب حضرت مهدی(عج) فراگیر می شود ،بسیاراست .امام صادق(ع)  در روایتی ، نوع مفاسدی که در آخر الزمان رایج می شود و بعضی از آنها جنبه ی اجتماعی و سیاسی ، و بعضی جنبه اخلاقی دارد را پیش بینی کرده است. حضرت می فرماید:

1.       آن گاه که دیدی حق مرده و اهل حق از میان رفتند.

2.       ستم همه جا را فرا گرفته است.

3.       قرآن  فرسوده شده ، و بدعت هایی از روی هوا و هوس در مفاهیم آن آمده است .

4.       دین بی محتوا شده ، همانند ظرفی که آن را واژگون  می سازند .

5.       اهل باطل بر اهل حق بزرگی می جویند .

6.       و دیدی که شر آشکار است و از آن نهی نمی شود، و هرکه کار زشت انجام دهد، معذورش می دارند .

7.       فسق آشکار گردیده و مردان به مردان و زنان به زنان اکتفاء می کنند.

8.       شخص مومن، سکوت اختیار کرده و سخنش را نمی پذیرند .

9.       شخص فاسق دروغ می گوید، و کسی دروغ و افترایش را بر او بازنمی گرداند.

10.   بچه کوچک ، مرد بزرگ را خار می شمارد .

11.   پیوند خوشاوندی بریده می شود .

12.   هر که را به کار بد بستایند، خوشحال می گردد.

13.   پسر بچه همان می کند که زن می کند.

14.   زنان با زنان تزویج می نمایند .

15.   مداحی و چاپلوسی فراوان شده است .

16.   مرد مال خود را در غیر راه طاعت خدا خرج می کند و کسی از او جلو گیری نکند .

17.   چون شخص مؤمنی را ببیند از کوشش او به خدا پناه برد.

18.   همسایه همسایه خود را اذیت می کند و مانعی برای او در این کار نباشد .

19.   کافر خوشحال است ،هنگامی که می بیند بر سر مؤمن چه می آید و شاد است از این که در روی زمین فساد و تباهی بیند .

20.   آشکارا شراب می نوشند، و برای نوشیدن گرد هم آیند، کسانی که از خدای عزو جل نمی ترسند .

21.   امر به معروف کننده خوار است.

22.   فاسق در آنچه خدا دوست ندارد، نیرومند و ستوده است.

23.   اهل قرآن و هر که آنان را دوست دارد، خوار است .

24.   راه خیر بسته شده و راه شر مورد توجه قرار گرفته است .

25.   خانه کعبه تعطیل شده و دستور به ترک آن داده می شود.

26.   مرد به زبان می گوید ، آن چه را که عمل به آن نمی کند.

27.   مردان خود را برای استفاده مردان فربه می کنند و زنان برای زنان.

28.   زندگی مرد از پس او اداره می گردد و زندگی زن از فرج او .

29.   زنان مانند مردان برای خود انجمن ها ترتیب می دهند.

30.   در میان فرزندان عباس کارهای زنانگی آشکار گشته ( و خود را مانند زنان زینت می کنند ، همان طور که زن برای جلب نظر شوهرش خود را آرایش می کند).

31.   به مردها پول می دهند که با آنها یا زنانشان عمل نامشروع انجام دهند.

32.   شخص فاسق از شخص با ایمان عزیز تر است.

33.   ربا خواری ٱشکار است و ربا خوار مورد ملامت قرار نمی گیرد.

34.   زنها به عمل زنا افتخار می کنند.

35.   زن برای نکاح مردان با شوهر خود همکاری می کند.

36.   بهترین خانه ها و بهترین مردم آن ها  باشند که به زنان در هرزگی شان کمک می کنند.

37.   مؤمن به خاطر ایمانش غمناک و پست و خوار می گردد.

38.   بدعت  زنا آشکار می گردد .

39.   مردم به شهادت ناحق اعتماد می کنند .

40.   دستورات دینی طبق تمایلات اشخاص تفسیر می گردد.

41.   حلال تحریم شود و حرام  مجاز.

42.   مردم چنان در ارتکاب گناه جری شده اند که منتظر رسیدن شب نیستند.

43.   مومن نمی تواند کار بد را نکوهش کند ، جز در دل خود.

44.   مال کلان در راه غضب الهی خرج می شود.

45.   زمامداران به کافران نزدیک می شوند و از نیکان دوری می گزینند.

46.   والیان در داوری رشوه می گیرند.

47.   پست های حساس دولتی به مزایده گذارده می شود .

48.   مردم با محارم خود نزدیکی می کنند.

49.   به تهمت و سوء ظن ، مرد به قتل می رسد.

50.   مرد به مرد پیشنهاد عمل زشت می کندو خود و اموالش را در اختیار او می گذارد.

51.   مرد به خاطرآمیزش با زنان مورد سرزنش قرار می گیرد(که چرا با مردان آمیزش نمی کند).

52.   مرد از کسب زنش از هرزگی نان می خورد و ٱن را می داند و به آن تن می دهد.

53.   زن بر مرد خود مسلط می شود ، و کاری را که مرد نمی خواهد انجام می دهد ،و به شوهر خود خرجی می دهد.

54.   مرد ، زن و کنیزش را (برای زنا) کرایه می دهد و به خوراک و نوشیدنی پستی تن در می دهد.

55.   سوگندهای به ناحق به نام خدا بسیار می گردد.

56.   قمار ٱشکار می گردد.

57.   شراب را بدون مانع علناً می فروشند.

58.   زنان مسلمان خود را در اختیار کافران می گذارند.

59.   لهو و لعب آشکار می گردد و کسی که از کنار ٱن عبور می کند از ٱ ن جلوگیری نمی کند( و کسی جرأت جلوگیری را ندارد).

60.   کسی که مردم از تسلط و قدرتش ترس دارند ، مردم شریف را خوار می کند .

61.   نزدیکترین مردم به فرمانروایان کسی است که به دشنام گویی خانواده ما ستایش شود.

62.   هر کس ما را دوست دارد ، دروغ گویش می دانند و شهادت او را نمی پذیرند.

63.   بر گفتن حرف زور و نا حق مردم با همدیگر رقابت می کنند.

64.   شنیدن قرآن برمردم سنگین و گران می آید و در عوض ، شنیدن سخنان باطل بر مردم آسان است.

65.   همسایه ، همسایه را گرامی میدارد از ترس زبانش.

66.   حدود خدا تعطیل شده و در آن طبق دلخواه خود عمل می کنند.

67.   مساجد طلا کاری می شود.

68.   راستگو ترین مردم پیش آن ها ، دروغگویان می باشند.

69.   شر و سخن چینی آشکار می گردد.

70.   ستمکاری شیوع می یابد.

71.    غیبت را سخن نمکین می شمارند و مردم همدیگر را بدان مژده می دهند.

72.   برای غیر خدا به حج و جهاد می روند.

73.   سلطان به خاطر کافر ، مؤمن را خوار می کند.

74.   خرابی و ویرانی بیش از عمرانی و آبادی است .

75.   زندگی مرد از کم فروشی اداره می شود.

76.   خونریزی را آسان می شمارند.

77.   مرد برای غرض دنیایی ریاست می طلبد و خود را به بد زبانی مشهور می سازد تا از او بترسند و کارها را به او واگذار کنند.

78.   نماز را سبک می شمارند.

79.   مرد مال بسیار دارد ،‌ ولی از وقتی که آ نرا پیدا کرده زکات آن را نپرداخته است .

80.   قبر مرده ها را می شکافند و آن ها را می آزارند و کفن های شان را می فرشند.

81.   آشوب بسیار می شود.

82.   مرد روز خود را به نشئه (شراب) به شب می برد و شب را به مستی صبح می کند.

83.   با حیوانات عمل زشت انجام می دهند.

84.   حیوانات همدیگر را می درند.

85.   مرد به مصلی می رود، ولی چون بر می گردد جامع در تن ندارد.

86.   دل مردم سخت و چشمان شان خشک شده و یاد خدا بر آنان سنگین می آید .

87.   کسب های حرام شیوع یافته و بر سر ٱن رقابت می کنند.

88.   نماز خوان برای ریا و خود نمایی نماز می خواند.

89.   فقیه برای غیر دین فقه می آموزد و دنیا و ریاست طلب می کند.

90.   مردم دور کسی را گرفته اند که قدرت دارد.

91.   هر کس روزی حلال می جوید، مورد سرزنش قرار می گیرد و جوینده ی حرام ،‌ مورد ستایش و تعظیم است.

92.   در مکه و مدینه کارهایی می کنند که خداومد دوست ندارد و کسی هم نیست که مانع شود و هیچ کس آن ها را از این عمل زشت باز نمی دارد.

93.   ٱلات لهو و لعب (حتی ) در مکه و مدینه آشکار می گردد.

94.   مرد سخن حق می گوید و امر به معروف و نهی از منکر می کند ؛ دیگران او را نصیحت می کنند و می گویند :این کار بر تو لازم نیست .

95.   مردم به همدیگر نگاه می کنند و به مردم بدکار اقتداء می نمایند.

96.   راه خیر به کلی خالی است  و کسی از آن را ه نمی رود.

97.   مرده را به مسخره می گیرند و کسی برای مرگ او غمگین نمی شود.

98.   هر سال بدعت و شرارت بیشتر می شود .

99.   مردم و انجمن ها پیروی نمی کنند مگر از توانگران.

100.            به فقیر چیزی می دهند ، در حالی که به او می خندند و برای غیر خدا به او ترحم می نمایند.

101.            نشانه های آسمانی پدید می آید ، ولی کسی از آن هراس ندارد .

102.            مردم در حضور جمع همانند بهائم مرتکب اعمال جنسی می شوند و هیچ کس از ترس ، کار زشت را انکار نمی کند.

103.            مرد در غیر اطاعت خدا زیاد خرج می کند ، ولی در مورد اطاعت خدا از کم هم دریغ می ورزد.

104.            آزار به پدر و مادر آشکار می گردد و مقام آن ها را سبک می شمارند و حال آن ها در پیش فرزند از همه بدتر باشد ، و از این که به آن ها  افترا زده شود خوشحال می شوند.

105.            زنها بر حکومت غالب گشته  و پست های حساس را قبضه می کنند ، و کاری پیش نمی رود جز آن چه طبق دلخواه آنان باشد .

106.            پسر به پدر خود افتراء می زند و به پدر و مادر خود نفرین می کند و از مرگ شان خوشحال می شود.

107.            اگر روزی بر مردی بگذرد که در آن روز گناهی بزرگ مرتکب نشده باشد، مانند هرزگی یا کم فروشی یا انجام کار حرام یا میخوارگی ، آن روز غمگین است و خیال می کند که روزش به هدر رفته و عمرش در آن روز بی خود تلف شده است.

108.            سلطان مواد غذایی را احتکار می کند.

109.            حق خویشاوندان پیامبر (خمس)به ناحق تقسیم می شود و بدان قمار بازی می کنند و میخوارگی می نمایند.

110.            با شراب مداوا می کنند و بدان بهبودی می جویند.

111.            مردم در مورد ترک امر به معروف و نهی از منکر و بی عقیدگی یکسان می شوند.

112.            منافقان و اهل نفاق سر و صدایی دارند و اهل حق بی سر و صدا و خاموشند.

113.            برای اذان گفتن و نماز خواندن مزد می گیرند.

114.            مسجدها پر است از کسانی که ترس از خداوند ندارند و برای غیبت و خوردن گوشت اهل حق به مسجد می آیند و در مساجد ، از شراب مست کننده توصیف می کنند.

115.            شخص مست که از خرد تهی گشته بر مردم پیشنمازی می کند و به مستی او ایراد نمی گیرند و چون مست گردد، گرامیش می دارند.

116.            هر که مال یتیمان را بخورد ، شایستگی او را می ستایند .

117.            قضات بر خلاف دستور خدا داوری می کنند.

118.            زمامداران از روی طمع خیانتکاران را امین خود می سازند .

119.            میراث(یتیمان) را فرمانروایان به دست افراد بد کار و بی باک نسبت به خدا داده اند ، از آنها حق و حساب می گیرند و آن ها را رها می سازند تا هر چه می خواهند انجام دهند .

120.            بر فراز منبر ها مردم را به پرهیز کاری دستور می دهند ، ولی خود گوینده به آن دستور عمل نمی کند.

121.            وقت نماز ها را سبک می شمارند .

122.            صدقه را به وساطت دیگران به  اهل آن می دهند و به خاطر رضای خدا نمی دهند،   بلکه از روی درخواست مردم و اصرار آن ها را می پردازند.

123.            تمام همّ و غمّ مردم شکم و عورت شان است .باکی ندارند که چه بخورند و با چه آمیزش کنند.

124.            دنیا به آن ها روی آورده است.

125.            نشانه های حق مندرس گشته است.

امام صادق^(ع) پس از پیش بینی این حوادث خطاب  به راوی فرمود:

در چنین موقعی مواظب خود باش. نجات خود را از خداوند بخواه (فرج نزدیک است ) و بدان که مردم با این نافرمانی ها مستحق عذابند. اگر عذاب بر آنها فرود آمد و تو در میان آنها بودی،  باید به سوی رحمت حق بشتابی تا از کیفری که آنها به واسطه ی سرپیچی از فرمان خدا می بینند، بیرون بیایی. بدان که خداوند پاداش نیکو کاران را ظایع نمی گرداند «وَ اِنَّ رَحمَةَ اللهِ قَریبٌ مِنَ المُحسِنینَ».⁽³⁾  

1. بحار الانوار، ج 103، ص 82و 22 و 74.
2. نهج البلاغه، حکمت 102.
3. روضه کافی، حدیث 7، ص 36و 42 ؛ بحار الانوار، ج52، ص 254-260.