پیام نوآوران ، دانش آموزان و پژوهش گران جوان

پژوهش سرای دانش آموزی دکتر حسین عظیمی

به مناسبت برپایی مراسم بزرگداشت طلایه دار توسعه ایران

در همین نزدیکی ها ، در یکی از همان کوچه های خاکی با دیوارهای خشت و گل در خانه ای بسیار ساده به جمع  کویریان  پاکد ل  آمد . از همین آب و همین خاک  بود ،از جنس کویر همرنگ دیگران ... اما چه عجب افتخار آفرین شد و چه ممتاز در آسمان اندیشه درخشید .

حسرت  حس نکردن و نشناختن او درد گرانی است برای ما دانش آموزان و همه کسانی که بعد از  دست داد نش  تعریف هایش را نشنید ند و درد نبودنش چه سخت و جان فرساست برای کسانی که او را می شناختند.

آرزویش توسعه  ایران بود اصلا  اقتصاد را برای توسعه می خواست و توسعه را برای کشورش برای پدر و مادر زحمت کشش و برای همه پدر و مادر ها. آخر اوبا فقر بیگانه نبود آنرا دیده  بود  و می شناخت و چه دشمنی عجیبی با آن داشت در دیدگاه او توسعه کا هش فقر بود و توزیع عادلانه درآمد ، و چقدر دلش می خواست که دیگر فقر را نبیند تا شاید آخرین آثار فقر را فقط و فقط در پایان نامه ی دکترایش سراغ بگیریم.

آن چه  به او قدرت درخشیدن داد  تلاش بی وقفه او بود تلاشی که او را با تلاش و تفکر عجین کرد  تا این که در اقتصاد راه به سوی مکتبی گشود که با نظریات پر محتوایش توسعه رافرا روی ما مجسم کرد .

به آموزش و آموختن برای پرورش نسلی آگاه  و روشن اهمیت می داد و بر این باور بود که بنیان توسعه  را باید در مدارس ابتدایی جستجو  کرد آن جا که می توان کودکان  را با نگرش علمی خودشان به  افرادی  برای  گام برداشتن به سوی توسعه  پایدار تبدیل کرد .

ضرب المثل مشهوری می گوید: خوب سوال کردن نصف جواب است و او چرا های  خوب زیادی  ا ز آبادی کوچکش از کشورش و از دنیای  پیرامونش داشت چراهایی از جنس درد که در بی پاسخ های برای د رمان آنها بود و اینگونه شد که  دکتر عظیمی  پدر توسعه  ایران  شد .  پد ر دلسوزی  که  مهربانی های  او را استاد و دانشجو و کشاورز همه  به یاد دارند پدری که بی مهری ها و ناملایمات خللی در اندیشه استوار او وارد نکرد ، صاحب نظری که اندیشه هایش رنگ و الگوی غربی نداشت استادی که خالصانه بذل علم می کرد ، متفکری که مسائل و مشکلات را می فهمید  تحصیل کرده ای  که  به خاطر محرومیت  کشورش دست از تدریس در کشور انگلستان کشید،آری او مردی بزرگ بود که هرچند گلچین زمانه ما را به سوگ او نشاند اما به قول سهراب (( مرگ پایان کبوتر نیست )) و اندیشمندانی چون او بعد از مرگشان نیز زنده اند ومیوه و ثمرمی دهند چرا که اندیشه های بزرگ زوال ناپذیراند.

امید داریم  و دارید که پژوهش  سرای  دانش آموزی  دکتر حسین عظیمی مکانی  برای  پرورش عظیمی های دیگر باشد.